از زمان معرفی نمایشگرهای رتینا در محصولات اپل، صفحه نمایشهای دارای چگالی پیکسلی بالا به یکی از مهمترین ویژگیهای گوشیهای هوشمند، تبلتها و حتی لپتاپها تبدیل شده است. در حالی که نمایشگرهای استاندارد رایانهها دارای 72 پیکسل در اینچ هستند موبایلها توانستهاند به رقمهای بسیار بالاتری مانند 550 پیکسل در هر اینچ برسند. گوشیهای هوشمند با رزولوشن بالا به دو دسته FHD با رزولوشن 1080 در 1920 و QHD با رزولوشن 1440 در 2560 تقسیم میشوند. اما سوال اصلی این است که آیا کوچ کردن از نمایشگرهای اچدی به نمایشگرهایی با رزولوشن بالاتر تغییر محسوسی در کیفیت تصویر ایجاد میکند یا خیر؟ پاسخ این سوال بستگی به نوع استفاده کاربر از نمایشگرها دارد که در ادامه به بررسی آن خواهیم پرداخت.
قبل از ورود به جزئیات باید دو مفهوم چگالی پیکسلی یا تراکم پیکسلی (PPI) و رزولوشن را از یک دیگر متمایز کنیم. رزولوشن فقط به تعداد کل پیکسلهای موجود در سطح نمایشگر بستگی دارد در حالی که چگالی پیکسلی علاوه بر تعداد پیکسلها به اندازه صفحه نمایش نیز وابسته است و صفحه نمایشهای بزرگتر نسبت به انواع کوچکتر خود با رزولوشن برابر، چگالی پیکسلی کمتری دارند.
محدوده نمایشگرهای دارای تراکم پیکسلی بالا از 300 پیکسل در هر اینچ شروع میشود. در این محدوده چشم انسان قادر است جزئیات بسیار بیشتری را تشخیص دهد ولی میزان تشخیص جزئیات به دید کاربر نیز بستگی دارد. به همین دلیل کاربران مختلف ممکن است تجربههای متفاوتی از یک نمایشگر یکسان داشته باشند و برای همین توصیه میشود هر کاربر با توجه به بینایی خود نمایشگر مناسب را انتخاب کند.
موضوع دیگر درباره نمایشگرهایی با تراکم پیکسلی بالا تشخیص کمتر بهبود تصویر در هنگام بالا رفتن تعداد پیکسل در هر اینچ است. به طور مثال اگر از 70 پیکسل در هر اینچ به عدد 150 برسیم تغییرات بسیار محسوس خواهد بود در حالی که اگر مقدار مورد نظر را به 300 افزایش دهیم تغییرات کمتر از قبل احساس میشود. البته در مواقعی نیز این موضوع صادق نیست. در نمایش نوشتههایی با جزئیات بالا مانند متون زبان چینی تفاوت محسوسی بین 300 و 500 پیکسل در هر اینچ احساس میشود. درباره تصاویر نیز تغییر PPI از 300 به 450 کاملا مشهود است در حالی که تغییر آن از 450 به 550 چندان نمایان نخواهد بود.
با ورود فناوری واقعیت مجازی عرصه نمایشگرهایی با رزولوشن بالا دچار تحول شد. در استفادههای معمولی و روزانه 420 پیکسل در اینچ با 550 فرق چندانی ندارد در حالی که این اختلاف در برنامههای واقعیت مجازی بسیار مهم تلقی میشود. علت اصلی این امر مربوط به لنز هدستهای واقعیت مجازی است که مانند ذرهبین عمل میکنند و وظیفه بزرگنمایی تصویر را بر عهده دارند.
در هنگام بهره بردن از واقعیت مجازی افزودن 50 درصد به چگالی پیکسلی میتوانند شفافیت تصویر را تا چندین برابر بیشتر از قبل نماید. به دلیل نیاز این فناوری به نمایشگرهایی که قادر به نشان دادن جزئیات بیشتر باشند شاید روزی به عدد 1000 پیکسل در هر اینچ و یا فراتر از آن برسیم.
در پایان برای مقایسه تراکم پیکسلی چندین محصول را بررسی میکنیم. به طور مثال آیفون 6 اس دارای 326 پیکسل در هر اینچ است و این مقدار در پرچمدار شرکت هوآوی 425 است. اگر این دو محصول در کنار یک دیگر قرار بگیرند بسیاری از کاربران قادر خواهند بود تفاوت میان جزئیات تصویر در آنها را تشخیص دهند. اما اگر پرچمدار سامسونگ با 575 پیکسل در اینچ را کنار P9 قرار دهیم تشخیص این اختلاف در بسیاری موارد آسان نخواهد بود اما در نمایش تصاویر با کیفیت بالا و یا متون ریز باز هم اختلاف محسوسی مشاهده خواهیم کرد.
به طور کل میتوان گفت چگالی پیکسلی بیشتر از 425 برای گوشیهای هوشمند بسیار مناسب است. در حالی که برای رایانهها و لپتاپها به بیشتر از 300 پیکسل در هر اینچ نیاز چندانی نیست. همچنین باید توجه کرد که نرمافزارهای مورد استفاده نیز از رزولوشن بالا پشتیبانی کنند در غیر این صورت با مشکلاتی مانند آیکنهای کوچک ویندوز در رزولوشن 4K مواجه خواهیم شد.
