نوروز 1398 مبارک؛ آغازی دوباره

بالاخره  قطار زندگی امسال هم به آخرین ایستگاه خود رسید و مسافرانش را با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین راهی کرد. حال از زمستان تنها نفسی مانده و بس. آری، آنکه رفتنی است باید برود. خواهی نخواهی بهار خواهد آمد و با سرانگشتان خود به پنجره‌ی خانه و دلت خواهد کوفت.

حال و هوای نسیم بهاری به مشام می رسد. کافیست تا نفس عمیقی بکشی، هوای دل انگیز بهاری، جسم و روحت را نوازش خواهد کرد. بگشای در را، تا بنوازد گیسوان پریشان دلت را و جانی تازه به روزگارت بخشد.

آری، بهار همین جاست. در چند قدمی من و تو. کاش با تولد دوباره طبیعت، ما نیز روح و وجود خود را نو کنیم. برای نو و تازه شدن هیچوقت دیر نیست. اکنون زمان تازه شدن است. بگذار سبزینه‌ی وجودت از نسیم بهاری استشمام کند و جانی دوباره یابد.

بگذار روحت چند روزی دوباره کودک شود و صدای خنده اش در کوچه پس کوچه های روزگار به یادگار بماند.

دلتنگی هایت را به زمستان بسپار تا با خود ببرد. بگذار بهار مهمان دلت شود و بگذار خاطره های بد در زیر برف و کولاک زمستانی که گذشت، مدفون شود.

بیا تا به همراه تمام کسانی که دوست شان داریم، قدم در سال جدید بگذاریم.

دلت بهاری، تنت سرسبز و هوای زندگی ات لبریز عطر شکوفه های بهاری باد. نوروز مبارک